|
|
In oktober 2004 was er opeens
ergens in Utrecht Een Potje. Met Subsidie voor
Dans. En als het niet voor 31 december 2004 op
was dan verdween het weer in de Algemene
Middelen.
Een grote organisatie voor
Amateurkunst kreeg daar lucht van - en had een
pand op het oog dat zeer geschikt was om een
danswerkplaats in te vestigen. Contacten
bestonden al met diverse danspartners die op
zoek waren naar een plek. En zo ging opeens in
vliegende vaart een nieuwe danswerkplaats in
Utrecht van start. In een voormalig buurthuis in
een van de ruigere buurten van Utrecht. Met
hekken en van die nare metalen puntdingen op het
dak. De Dansbunker wilde ik 't graag noemen -
helaas afgestemd. DeDansvloer werd 't. En zo
heten we dus nu...
Drie zwevende hardhouten vloeren werden gelegd. En spiegels geplaatst. En mobile klassieke barres besteld. De voormalige jeugdsoos, compleet met disco meubel en hufterproof bar, werd ingekort, en kleedkamers werden aangelegd. Met douches en een prachtige grote meerpersoons wastafel. Er werd een plan voor de inrichting van de foyer bedacht. Er werd geboord, getimmerd, gezaagd, geschilderd, gedaan. Er werd gebedeld en zomaar opeens kregen we een aanloopsubsidie van Culturele Zaken van de gemeente. Wij, als cultureel ondernemers, hadden immers al lang bewezen dat we ook zonder kunnen bestaan, en een project-aanloop-subsidie kon wel, da's wat anders dan een structurele subsidie. In een typisch grauw grijs betonnen jaren 80 pand, compleet met verlaagd plafond en van die fraaie stro-tegels op het plafond, dansen we de sterren van de hemel. We verhuren de studio's als we er zelf geen gebruik van maken. |
. |