La pista-- | door Jaap Vermeer

Als je, zoals ik, van tango houdt en daarom af en toe zelf ook wel 's een tangofeestje wilt geven....
maar als je, zoals ik, daarvoor een te klein huis hebt, en echter wel over een redelijk grote tuin beschikt.....
dan zit er niets anders op om even in de buidel te tasten en ook anderszins de handen uit de mouwen te steken....
Maar een beetje (tango)gek moet je natuurlijk ook wel zijn....

Een grasveld is doorgaans hobbelig, en het mijne zeker. Daarom werd er op advies van een bevriende aannemer gekozen voor een ondergrondframe van met balkjes, plankjes en tegels uitgevlakte steigerplanken:

Daarover heen werden totaal 11 stuks (122 x 244 cm) platen van geperste grove spaanders, zgn. OSB platen, geschroefd. Die platen hebben aan de lange zijden mes en groef, waardoor ze al flink verband krijgen. De kopse kanten liggen 'koud' tegen elkaar aan, maar daaronder zijn ze dus alleen niet ondersteund boven de ruimtes van ca. 35 cm tussen de planken:

Een toch wel flinke klus, vooral omdat de vloer daarna nog tweemaal geschuurd en gelakt moest worden, wat niet eenvoudig is bij wisselvallig weer. (ik had een houten frame boven het midden van de vloer gemaakt van waaruit zeilen naar de uiteinden werden gespannen, als een openklapbare tent) Op het totale oppervlak van 33 m2 heb ik 7 liter pantserlak op waterbasis uitgestreken, met de kwast omdat dat een iets dikkere laag oplevert dan met een roller, anders had het in 3 i.p.v. 2 lagen moeten gebeuren.

Tijdens de voorbereidingen, vooral als ik het schilderen moest onderbreken vanwege regen, en als ik dan razendsnel de zeilen weer moest spannen, vroeg ik mijzelf wel 's af waar ik aan begonnen was. Maar ik ben er zo van overtuigd dat zonder eigenzinnigheid er sowieso weinig bijzonders gebeurt, dat ik na zo'n regenbui weer elke gelegenheid aangreep om door te gaan met schuren en lakken en verlichting aanbrengen etc. En het resultaat was ernaar. Alle tangodansers waren enthousiast over de dansbaarheid van mijn stabiele buitenvloertje. Net niet te glad door de lichte ribbelstructuur.

Het rendement van een buitenvloer is op twee manieren groter dan dat van een binnenvloer. Ten eerste kan je vlak tegen de rand dansen zonder je aan een muur te stoten. En ten tweede is de romantiek van een omringend natuurlijk decor onder een heldere sterrenhemel niet te overtreffen. (mits de temperatuur meezit, maar een vuurkorfje helpt al behoorlijk)

Die vloer is de vrijdag na het feestje weer afgebroken. De platen passen net in mijn schuurtje. En de steigerplanken liggen weer in de loods van de bevriende aannemer. Volgend jaar weer nieuwe kansen voor een tangofeestje. De tangovrienden wilden me al overhalen om het een keer of drie per seizoen te doen. Maar zo'n vloer is daar sowieso niet waterbestendig genoeg voor. Edoch; met een beetje voorzichtigheid en beleid moet het geheel wel tien jaar kunnen meegaan. In dat geval vallen de kosten per jaar ook wel weer mee, als ik al die jaren tenminste een beetje (tango)gek blijf...