--3 tangodansers, 3 meningen over de show 'Su Historia'

Persbericht (enigszins ontdaan van waardeoordelen) zoals eerder hier gepubliceerd

Martijn Wagenmakers uit Den Bosch schrijft:

De Argentijnse tango heeft vele gezichten. Terwijl ik dit schrijf, luister ik via internet naar het zeer gevarieerde tangomuziek-repertoire van Radio Tango (Radio Cubik Network, nee, niet uit BsAs, maar uit San Francisco). Tangomuziek speelt bij Zotto's show een grotere rol dan tangodansers gewend zijn. Natuurlijk, zonder muziek valt er niet te dansen. Maar bij live-muziek krijgen de muzikanten al vaak van de dansers niet het respect dat ze verdienen. Toen de bandleden zich presenteerden zat een professionele danseres/docente bij mij in de buurt hardop te praten, dwars door een duet van beide bandoneonisten heen. Tijdens een ander instrumentaal intermezzo ging het publiek en masse in de fout door te applaudisseren op het meest gevoelige moment van Adios Nonino, nl. juist bij de inzet van de bandoneon, na de lange piano-intro. Voor dat laatste geldt echter als excuus dat bij veel Adios-arrangementen de hele piano-intro maar achterwege gelaten wordt. Daarbij komt dat we te maken hadden met een wel zeer gemengd publiek in het Oude Luxor Theater. Je kent Adios Nonino heus nog niet, als je enkel de bruiloft-uitvoering één keer hebt gehoord. Om nog even bij die muziek te blijven: ronduit geweldig vond ik de rauwe stem van de zangeres. Met daarnaast haar act in het eerste deel, waarin ze als krachtige, bijna on-Argentijnse, vrouw even de lakens komt uitdelen aan het mannengezelschap op het podium… (Ik moest met weemoed terugdenken aan een concert uit ik meen 2004, even verderop in De Doelen, van wie bijna haar tegenpool is als tangozangeres: de gepolijste Sandra Luna, helaas in NL nog slechts op CD of via internet te beluisteren.) Ik hoorde dat men Zotto verwijt, dat hij wel erg ijdel zíjn tangoverhaal vertelt. Maar zíjn verhaal is in hoge mate ook hét verhaal van de tango. Wie de geschiedenis van de tango niet een beetje kent (en dat waren er vast velen in de zaal) realiseert zich niet hoeveel historische tangomomenten op het podium werden uitgebeeld. De Argentijnse mannen, die, bij gebrek aan vrouwelijke partners, met elkaar dansten. De gaucho die zich komt doen gelden. De voor kenners overbekende muziek van Pugliese en verderop van Piazzolla.


Rock&Roll

Daartussen een zeer originele Rock&Roll-scene, uitbeeldend de crisis in de tango, want met de opkomst van de popmuziek leek het lot van de tango immers bezegeld? Fraai uitgebeeld werd het contrast van de Argentijnse tango met de Europese variant: de kuise ballroom-karikatuur. De overeenkomst met de geschiedenis van de tango, zoals Carel Kraayenhof met Sexteto Canyengue dat uitbeeldt in de show Tango Heroes, is treffend. Andere accenten, geen Rock&Roll-scene, maar wel de oude canyengue, en inderdaad: net ietsje bescheidener door lof toe te zwaaien aan de grote (muzikale) voorbeelden, de grote helden.

Maar wat verwacht je nou vooral van een show als deze? Juist ja: spektakel! En óf dat gebracht wordt. Wie al jaren tango-optredens aan zich voorbij ziet trekken, kan misschien niet meer zien wat de onbevooroordeelden nog wél kunnen zien: "De spanning spat ervan af" hoorde ik in de foyer. Bij tangoconcerten zie je vaak een tweedeling: concertpubliek, dat zich na afloop linea recta naar de uitgang begeeft, naast tangodansers die na afloop minstens vertwijfeld rondkijken of er nog wat te dansen valt. Bij een spektakelshow als die van Zotto is een derde soort publiek aanwezig: spektakelpubliek. Dat bedoel ik niet hatelijk, want zelfs als men doorgaans bij de shows van Endemol zijn vertier zoekt, is er niks op tegen om dit keer eens van de tango te komen proeven.

Dat de dress code voor de dames tegen het einde van de show aanmerkelijk verandert, zal in domineesland wel weer niet door iedereen geapprecieerd worden. Maar ik zie liever halfblote meiden dan messentrekkende kerels. In die andere grote, ook al historisch getinte, en in voorjaar 2005 ook door Argentijnen naar NL gebrachte tangoshow Tango Seduccion kwamen zowel zwoele meiden als agressieve kerels voor. Ze zijn dan ook beide historisch te rechtvaardigen.

Martijn

Een tangodanser uit Amsterdam blijft anoniem, omdat hij geen tijd had de snel getypte tekst naar de eigen maatstaven te redigeren:

Mensen uit de tango kijken met andere ogen naar deze show (mijzelf incluis) dan de rest van het publiek. Maar dit is een grote show voor een groot publiek. Als zodanig heeft het een ander doel dan, zeg maar, een salonoptreden voor eigen parochie.

Mijn vriendin/danspartner en ik zijn blij met de show, omdat die een groot publiek aanspreekt. Wij vinden dit de beste van de grote shows. Zotto presenteert een redelijk deel rustige tango met salongevoel in de show.

Ook de decorwisselingen, met soms even een nummer alleen zwart decor ertussen, is prettig om op adem te komen. En de verschillen in sfeer tussen de beide helften en tijdens de twee helften op zich, houdt het twee uur lang boeiend.

Wij vonden de show een show die je bezig houdt, gevarieerd is en 'entertaining'. De muzikanten waren goed (maar de violen vond ik achterblijven), de uitwerking was soms mooi, maar in ieder geval functioneel in de show. Ook af en toe een originele tango op CD er tussendoor bracht een mooie afwisseling.

De zangeres vonden we goed (had ook een ontzettend sterk charisma), en beter dan de zanger (maar ik hoorde dat ze wat aan het geluid voor hem gingen doen, dat stond te hard, persoonlijk is het niet mijn type stem).

De dansers waren ook allemaal goed, al zat er natuurlijk toch verschil in, en blijft Zotto toch een groot danser ondanks zijn 49 jaren. Ook de humor die hij erin gooit bevalt ons zeer. Gelukkig waren er niet teveel van die uitgestreken gezichten, of tangos waar de sensualiteit er zo dik bovenop ligt dat het afstoot.

De groepschoreografieën waren wisselend. Enkele waren echt goed, maar bij een of twee vond ik het een beetje rommelig, en was het moeilijk om te bepalen waar je moest kijken.

We zaten naast een ex-ballerina, die in de showbizz gegaan is. Haar enthousiasme was een beleving op zich en doet je beseffen hoe er door anderen weer anders wordt gekeken. Met enige overdrijving: zij was bijna een voorstelling in een voorstelling, maar haar enthousiasme was echt.

Anoniem

Droombeelden bij "ballada para un loco"
Zie foto

Nummer met alle dansers
Zie foto

Rob Nuijten uit Amsterdam schrijft:

Ik was er niet weg van. Ik vond de choreografiën veelal te druk, de decors en het licht ronduit lelijk.
Niets valt af te dingen van de professionele kwaliteiten van de dansers en muzikanten, maar wat daarmee gedaan werd, vond ik niet erg interessant.

Dat deze show veelal terugblikken op momenten in een danscarriere bevat, en de zoveelste vertelling van de tangogeschiedenis, brengt onherroepelijk met zich mee dat ik wat vaak een dejá vu-ervaring mocht beleven. Doordat de uitwerking van dit gegeven mij tegenviel heeft de show niet iets indrukwekkends toegevoegd aan wat ik al wist, eerder beleefd had, maar daarentegen eerder het idee dat ik het wel eens beter heb zien doen door mensen die zich niet als tangogod laten afficheren. Natuurlijk was het niet waardeloos, de show, maar de naam van de leading man en de publiciteit die daarmee schermt, wekken verwachtigen die naar mijn indruk niet worden waargemaakt.

De solo's vond ik meestal een stukje prettiger dan de groepsdansen en bij enkele solo's heb ik zelfs nog de illusie van enige sensualiteit gevoeld. Dansen waar ik met plezier naar heb gekeken waren echter op één hand te tellen.

Blote billen en halfblote borsten hebben niets van doen met sensualiteit. Elke vrouw, jong, oud, mooi of lelijk, kan sensueel zijn, maar dan zal dat eerder blijken uit een wijze van bewegen, dan uit de staat van ontkleding of een bepaalde modellering van het lichaam. En wáármee zouden we een sensualiteit van bewegen beter kunnen uitdrukken dan met de tango? Daarom zijn hier grote kansen gemist, want zelfs het publiek dat niets van tango weet, zou de kunst van het verleiden herkennen in een goed gedanste waarachtige tango.

'More is more' lijkt de regisseur te hebben gedacht. Rommeligheid en overdaad was het gevolg. Dat na de intro van Adios Nonino werd geklapt alsof het gehele nummer al ten einde was, kwam naar mijn mening doordat het publiek niet in de hiervoor geschikte stemming van ingetogenheid werd gebracht. De intro werd waarschijnlijk opgevat als het zoveelste spektakelnummertje. Adios Nonino heb ik wel vaker voor massapubliek uitgevoerd gezien, en nooit vergiste het publiek zich in het juiste 'klapmoment'.

Wie geen programmaboekje had gekocht of in zijn leven nog niet veel van de tangohistorie had opgesnoven, zal vaak geen idee gehad hebben over de oorsprong van de verschillende scenes, omdat het publiek er, behalve bij de hommages aan de dansleraren van Miguel Angel, niet heengeleid werd. Ik heb heb idee dat ik een film gezien heb die ik al kende. Dat de titel van het stuk reeds prijsgaf dat het alles met historie te maken had, had niet hoeven betekenen dat de verbeelding van die historie me niets meer zou doen.

In deze show ligt naar mijn smaak de nadruk teveel op het cliché, dat tangodansen vooral een snelle opeenvolging van moeilijke pasjes behelst.

Gelukkig waren er ook enige stijlvolle dansen, waarbij mijn compañera en ik nog de illusie konden hebben dat twee mensen op het podium iets fijns beleefden met elkaar en waarbij ik weer wist waarom ik Miguel Angel Zotto en Milena Plebs, toen ik begon met tangodans, heb geadoreerd als top of the world, het mooiste stijlvoorbeeld. Die indruk is maar heel even herbeleefd.

Zonder in het programmaboekje te hebben gekeken, merkte ik tijdens de show reeds op: "Volgens mij heef hij het allemaal zelf bedacht". En ja, dat raakt de waarheid wel dicht. Dat Miguel Angel Zotto zowel het onderwerp is van de show, de 'leading dancer' van het gezelschap is, alsmede de concept-bedenker, de artistiek leider, zo ook de choreograaf en zelfs een van de drie lichtontwerpers, is naar mijn, niet meer zo bescheiden mening, er de oorzaak van dat diverse onderdelen van de show niet zo goed en niet zo mooi zijn uitgewerkt als ze hadden kunnen zijn. Op teveel punten was Miguel Angel Zotto iemand die zich enkel bij zichzelf hoefde te verantwoorden, voordat de show op tour ging.

Laat een volgende show liever een voortgang betekenen in de ontdekking van de onbegrensde mogelijkheden van de tango, zonder de al te vaak herhaalde terugblik op de historie.

Rob, de editor van deze online Tango Agenda


Over de show Otango een heel ander verhaal.

.

Miguel Angel Zotto en 'Su Historia' in Rotterdam, Breda en Amsterdam

Miguel Angel Zotto & Milena Plebs dance "chiqué", with voice-over.
See Chique.
This is also (close to) the chorography they danced in Amsterdam at a street corner in the area Jordaan, and that was the first performance the editor of this Tango Agenda saw of them.

Miguel Angel Zotto loves to dance Rock&Roll which shows, at a party in Milano, Italy
Rock&Roll-party

A young Miguel Angel Zotto dancing with Milena Plebs, and comments by Zotto introducing a tango ballet of Anna Maria Stekelman
Tango&ballet

Miguel Angel Zotto & Milena Plebs dance 'Gallo Ciego'
GalloCiego

Compania Tango X 2
Miguel Angel Zotto and unknown lady
dance a funny fast tango
TangoX2

Horacio Ferrer, writer/poet, with 'Mi viejo Piazzolla', a hommage to Astor Piazzolla.
MiViejoPiazzolla

Music by Astor Piazzolla, tekst by Horacio Ferrer, sung by Amelita Baltar
Balada para un loco

  

  

Bekijk videoclips van de show 'Su Historia' en andere shows op de website van TangoX2 the show group of Miguel Angel Zotto
www.tangox2.com/


Tangoshow 'Su Historia' in Rotterdam en Amsterdam

(tekst van producent, licht bewerkt door editor RN)

Miguel Angel Zotto is één van de nog levende legendes van de authentieke Argentijnse Tango. Zotto groeide op in het hart van de Argentijnse tangocultuur van Buenos Aires. Zijn grootvader was tangodanser en zijn vader danser en acteur. Al op zes jarige leeftijd kreeg hij in de wel bekende Milonga's (tangosalons) zijn eerste tangolessen. Op 17 jarige leeftijd startte hij met zijn professionele opleiding, onder andere bij Maestro Rodolfo Dinzel. Vanaf 1984 ging hij zelf lesgeven aan de Belgrano Universiteit van Buenos Aires. Sindsdien danste hij in talloze internationale tango-producties en films met grote namen uit de tango wereld. Zijn reputatie werd definitief in 1986 gevestigd toen Zotto met zijn vaste danspartner Milena Plebs de internationale podia veroverden als sterkoppel in de beroemde broadway-hit "Tango Argentino". Ruim vier jaar dansten zij op alle belangrijke podia ter wereld: de Verenigde Staten, Canada, Venezuela, Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland, Frankrijk en Japan. Samen richtten zij hun eigen tangogezelschap op; Tango por Dos (1988). Dit ensemble groeide in korte tijd uit tot de absolute wereldtop, maakte talloze wereldtournees en bereikte in Argentinië de status van Tango legende. Zotto en Plebs traden op in speelfilms, televisiespecials, choreografeerden de tango-opera 'María de Buenos Aires' van Astor Piazzolla en Horacio Ferrer (met Zotto in de hoofdrol van Gatto) en ontvingen vele van de onderscheidingen die in hun vakgebied te vergeven zijn.

  

De show 'Su Historia' verbeeldt het creatieve proces van de tango in de afgelopen 18 jaar. Om de authenticiteit en de essentie van de Argentijnse tango te bewaren maakte Miguel Angel Zotto grondig studie van de geschiedenis en grootmeesters van de tango afgelopen eeuw.

'Su Historia' is een eerbetoon aan diezelfde 'maestro's'; hun stemmen en gezichten zijn te horen en te zien aan het begin van de show.

De show bestaat uit twee delen; de eerste acte is een compilatie van hoogtepunten uit de tangogeschiedenis met fragmenten van de meeste gedenkwaardige choreografieën, kostuums en muziek.

De tweede acte is een eerbetoon aan componist Astor Piazolla en aan schrijver Horacio Ferrer, die bekend werd door zijn vondst van nieuwe en moderne tangochoreografieën. Het bekendste werk van Astor Piazolla is "Adios Nonino", het nummer dat hij schreef na het onverwachts overlijden van zijn vader. Dit nummer is in Nederland ongekend populair geworden door de uitvoering van Carel Kraayenhof tijdens de bruiloft van Prins Willem Alexander en Maxima.

In deze tweede acte staat de rol van de bandoneon en de vrouw centraal. De bandoneon, omdat dit instrument de basis vormt van het zo kenmerkende tangogeluid en de rol van de vrouw, omdat zij de 'as' is van de tango met de schoonheid van haar vorm en de harmonie van haar beweging.

De cast van 'Tango por Dos' bestaat uit veertien dansers, twee zangers en het 'Orquesta Tipica' van zes muzikanten die de dansers live begeleiden op het podium.

Zie speellijst op de agenda