--3
tangodansers, 3 meningen over de show 'Su
Historia'
Persbericht
(enigszins ontdaan van waardeoordelen) zoals eerder
hier gepubliceerd
Martijn Wagenmakers uit Den Bosch
schrijft:
De Argentijnse tango heeft vele
gezichten. Terwijl ik dit schrijf, luister
ik via internet naar het zeer gevarieerde
tangomuziek-repertoire van Radio Tango
(Radio Cubik Network, nee, niet uit BsAs,
maar uit San Francisco). Tangomuziek
speelt bij Zotto's show een grotere rol
dan tangodansers gewend zijn. Natuurlijk,
zonder muziek valt er niet te dansen. Maar
bij live-muziek krijgen de muzikanten al
vaak van de dansers niet het respect dat
ze verdienen. Toen de bandleden zich
presenteerden zat een professionele
danseres/docente bij mij in de buurt
hardop te praten, dwars door een duet van
beide bandoneonisten heen. Tijdens een
ander instrumentaal intermezzo ging het
publiek en masse in de fout door te
applaudisseren op het meest gevoelige
moment van Adios Nonino, nl. juist bij de
inzet van de bandoneon, na de lange
piano-intro. Voor dat laatste geldt echter
als excuus dat bij veel
Adios-arrangementen de hele piano-intro
maar achterwege gelaten wordt. Daarbij
komt dat we te maken hadden met een wel
zeer gemengd publiek in het Oude Luxor
Theater. Je kent Adios Nonino heus nog
niet, als je enkel de bruiloft-uitvoering
één keer hebt gehoord. Om
nog even bij die muziek te blijven:
ronduit geweldig vond ik de rauwe stem van
de zangeres. Met daarnaast haar act in het
eerste deel, waarin ze als krachtige,
bijna on-Argentijnse, vrouw even de lakens
komt uitdelen aan het mannengezelschap op
het podium… (Ik moest met weemoed
terugdenken aan een concert uit ik meen
2004, even verderop in De Doelen, van wie
bijna haar tegenpool is als tangozangeres:
de gepolijste Sandra Luna, helaas in NL
nog slechts op CD of via internet te
beluisteren.) Ik hoorde dat men Zotto
verwijt, dat hij wel erg ijdel zíjn
tangoverhaal vertelt. Maar zíjn
verhaal is in hoge mate ook hét
verhaal van de tango. Wie de geschiedenis
van de tango niet een beetje kent (en dat
waren er vast velen in de zaal) realiseert
zich niet hoeveel historische
tangomomenten op het podium werden
uitgebeeld. De Argentijnse mannen, die,
bij gebrek aan vrouwelijke partners, met
elkaar dansten. De gaucho die zich komt
doen gelden. De voor kenners overbekende
muziek van Pugliese en verderop van
Piazzolla.
Daartussen een zeer originele
Rock&Roll-scene, uitbeeldend de crisis
in de tango, want met de opkomst van de
popmuziek leek het lot van de tango immers
bezegeld? Fraai uitgebeeld werd het
contrast van de Argentijnse tango met de
Europese variant: de kuise
ballroom-karikatuur. De overeenkomst met
de geschiedenis van de tango, zoals Carel
Kraayenhof met Sexteto Canyengue dat
uitbeeldt in de show Tango Heroes, is
treffend. Andere accenten, geen
Rock&Roll-scene, maar wel de oude
canyengue, en inderdaad: net ietsje
bescheidener door lof toe te zwaaien aan
de grote (muzikale) voorbeelden, de grote
helden.
Maar wat verwacht je nou vooral van een
show als deze? Juist ja: spektakel! En
óf dat gebracht wordt. Wie al jaren
tango-optredens aan zich voorbij ziet
trekken, kan misschien niet meer zien wat
de onbevooroordeelden nog wél
kunnen zien: "De spanning spat ervan af"
hoorde ik in de foyer. Bij tangoconcerten
zie je vaak een tweedeling:
concertpubliek, dat zich na afloop linea
recta naar de uitgang begeeft, naast
tangodansers die na afloop minstens
vertwijfeld rondkijken of er nog wat te
dansen valt. Bij een spektakelshow als die
van Zotto is een derde soort publiek
aanwezig: spektakelpubliek. Dat bedoel ik
niet hatelijk, want zelfs als men
doorgaans bij de shows van Endemol zijn
vertier zoekt, is er niks op tegen om dit
keer eens van de tango te komen proeven.
Dat de dress code voor de dames tegen
het einde van de show aanmerkelijk
verandert, zal in domineesland wel weer
niet door iedereen geapprecieerd worden.
Maar ik zie liever halfblote meiden dan
messentrekkende kerels. In die andere
grote, ook al historisch getinte, en in
voorjaar 2005 ook door Argentijnen naar NL
gebrachte tangoshow Tango Seduccion kwamen
zowel zwoele meiden als agressieve kerels
voor. Ze zijn dan ook beide historisch te
rechtvaardigen.
Martijn
Een tangodanser uit Amsterdam blijft
anoniem, omdat hij geen tijd had de snel
getypte tekst naar de eigen maatstaven te
redigeren:
Mensen uit de tango kijken met andere
ogen naar deze show (mijzelf incluis) dan
de rest van het publiek. Maar dit is een
grote show voor een groot publiek. Als
zodanig heeft het een ander doel dan, zeg
maar, een salonoptreden voor eigen
parochie.
Mijn vriendin/danspartner en ik zijn
blij met de show, omdat die een groot
publiek aanspreekt. Wij vinden dit de
beste van de grote shows. Zotto
presenteert een redelijk deel rustige
tango met salongevoel in de show.
Ook de decorwisselingen, met soms even
een nummer alleen zwart decor ertussen, is
prettig om op adem te komen. En de
verschillen in sfeer tussen de beide
helften en tijdens de twee helften op
zich, houdt het twee uur lang boeiend.
Wij vonden de show een show die je
bezig houdt, gevarieerd is en
'entertaining'. De muzikanten waren goed
(maar de violen vond ik achterblijven), de
uitwerking was soms mooi, maar in ieder
geval functioneel in de show. Ook af en
toe een originele tango op CD er
tussendoor bracht een mooie afwisseling.
De zangeres vonden we goed (had ook een
ontzettend sterk charisma), en beter dan
de zanger (maar ik hoorde dat ze wat aan
het geluid voor hem gingen doen, dat stond
te hard, persoonlijk is het niet mijn type
stem).
De dansers waren ook allemaal goed, al
zat er natuurlijk toch verschil in, en
blijft Zotto toch een groot danser ondanks
zijn 49 jaren. Ook de humor die hij erin
gooit bevalt ons zeer. Gelukkig waren er
niet teveel van die uitgestreken
gezichten, of tangos waar de sensualiteit
er zo dik bovenop ligt dat het afstoot.
De groepschoreografieën waren
wisselend. Enkele waren echt goed, maar
bij een of twee vond ik het een beetje
rommelig, en was het moeilijk om te
bepalen waar je moest kijken.
We zaten naast een ex-ballerina, die in
de showbizz gegaan is. Haar enthousiasme
was een beleving op zich en doet je
beseffen hoe er door anderen weer anders
wordt gekeken. Met enige overdrijving: zij
was bijna een voorstelling in een
voorstelling, maar haar enthousiasme was
echt.
Anoniem
Droombeelden bij "ballada para un
loco" Nummer met alle dansers Rob Nuijten uit Amsterdam schrijft:
Ik was er niet weg van. Ik vond de
choreografiën veelal te druk, de
decors en het licht ronduit lelijk. Dat deze show veelal terugblikken op
momenten in een danscarriere bevat, en de
zoveelste vertelling van de
tangogeschiedenis, brengt onherroepelijk
met zich mee dat ik wat vaak een
dejá vu-ervaring mocht beleven.
Doordat de uitwerking van dit gegeven mij
tegenviel heeft de show niet iets
indrukwekkends toegevoegd aan wat ik al
wist, eerder beleefd had, maar daarentegen
eerder het idee dat ik het wel eens beter
heb zien doen door mensen die zich niet
als tangogod laten afficheren. Natuurlijk
was het niet waardeloos, de show, maar de
naam van de leading man en de publiciteit
die daarmee schermt, wekken verwachtigen
die naar mijn indruk niet worden
waargemaakt.
De solo's vond ik meestal een stukje
prettiger dan de groepsdansen en bij
enkele solo's heb ik zelfs nog de illusie
van enige sensualiteit gevoeld. Dansen
waar ik met plezier naar heb gekeken waren
echter op één hand te
tellen.
Blote billen en halfblote borsten
hebben niets van doen met sensualiteit.
Elke vrouw, jong, oud, mooi of lelijk, kan
sensueel zijn, maar dan zal dat eerder
blijken uit een wijze van bewegen, dan uit
de staat van ontkleding of een bepaalde
modellering van het lichaam. En
wáármee zouden we een
sensualiteit van bewegen beter kunnen
uitdrukken dan met de tango? Daarom zijn
hier grote kansen gemist, want zelfs het
publiek dat niets van tango weet, zou de
kunst van het verleiden herkennen in een
goed gedanste waarachtige tango.
'More is more' lijkt de regisseur te
hebben gedacht. Rommeligheid en overdaad
was het gevolg. Dat na de intro van Adios
Nonino werd geklapt alsof het gehele
nummer al ten einde was, kwam naar mijn
mening doordat het publiek niet in de
hiervoor geschikte stemming van
ingetogenheid werd gebracht. De intro werd
waarschijnlijk opgevat als het zoveelste
spektakelnummertje. Adios Nonino heb ik
wel vaker voor massapubliek uitgevoerd
gezien, en nooit vergiste het publiek zich
in het juiste 'klapmoment'.
Wie geen programmaboekje had gekocht of
in zijn leven nog niet veel van de
tangohistorie had opgesnoven, zal vaak
geen idee gehad hebben over de oorsprong
van de verschillende scenes, omdat het
publiek er, behalve bij de hommages aan de
dansleraren van Miguel Angel, niet
heengeleid werd. Ik heb heb idee dat ik
een film gezien heb die ik al kende. Dat
de titel van het stuk reeds prijsgaf dat
het alles met historie te maken had, had
niet hoeven betekenen dat de verbeelding
van die historie me niets meer zou doen.
In deze show ligt naar mijn smaak de
nadruk teveel op het cliché, dat
tangodansen vooral een snelle opeenvolging
van moeilijke pasjes behelst.
Gelukkig waren er ook enige stijlvolle
dansen, waarbij mijn compañera en
ik nog de illusie konden hebben dat twee
mensen op het podium iets fijns beleefden
met elkaar en waarbij ik weer wist waarom
ik Miguel Angel Zotto en Milena Plebs,
toen ik begon met tangodans, heb
geadoreerd als top of the world, het
mooiste stijlvoorbeeld. Die indruk is maar
heel even herbeleefd.
Zonder in het programmaboekje te hebben
gekeken, merkte ik tijdens de show reeds
op: "Volgens mij heef hij het allemaal
zelf bedacht". En ja, dat raakt de
waarheid wel dicht. Dat Miguel Angel Zotto
zowel het onderwerp is van de show, de
'leading dancer' van het gezelschap is,
alsmede de concept-bedenker, de artistiek
leider, zo ook de choreograaf en zelfs een
van de drie lichtontwerpers, is naar mijn,
niet meer zo bescheiden mening, er de
oorzaak van dat diverse onderdelen van de
show niet zo goed en niet zo mooi zijn
uitgewerkt als ze hadden kunnen zijn. Op
teveel punten was Miguel Angel Zotto
iemand die zich enkel bij zichzelf hoefde
te verantwoorden, voordat de show op tour
ging.
Laat een volgende show liever een
voortgang betekenen in de ontdekking van
de onbegrensde mogelijkheden van de tango,
zonder de al te vaak herhaalde terugblik
op de historie.
Rob, de editor van deze online Tango
Agenda
Over de show Otango
een heel ander verhaal.
Miguel Angel Zotto
en 'Su Historia' in Rotterdam, Breda en
Amsterdam
Miguel Angel Zotto & Milena
Plebs dance "chiqué", with
voice-over. Miguel Angel Zotto loves to dance
Rock&Roll which shows, at a party
in Milano, Italy A young Miguel Angel Zotto dancing
with Milena Plebs, and comments by
Zotto introducing a tango ballet of Anna
Maria Stekelman Miguel Angel Zotto & Milena
Plebs dance 'Gallo Ciego' Compania Tango X 2 Horacio Ferrer, writer/poet,
with 'Mi viejo Piazzolla', a hommage to
Astor Piazzolla. Music by Astor Piazzolla, tekst by
Horacio Ferrer, sung by Amelita
Baltar
Bekijk videoclips van de show
'Su Historia' en andere shows op de
website van TangoX2 the show group of
Miguel Angel Zotto
Tangoshow 'Su
Historia' in Rotterdam
en Amsterdam
(tekst van producent, licht bewerkt
door editor RN)
Miguel Angel Zotto is
één van de nog levende
legendes van de authentieke Argentijnse
Tango. Zotto groeide op in het hart van de
Argentijnse tangocultuur van Buenos Aires.
Zijn grootvader was tangodanser en zijn
vader danser en acteur. Al op zes jarige
leeftijd kreeg hij in de wel bekende
Milonga's (tangosalons) zijn eerste
tangolessen. Op 17 jarige leeftijd startte
hij met zijn professionele opleiding,
onder andere bij Maestro Rodolfo Dinzel.
Vanaf 1984 ging hij zelf lesgeven aan de
Belgrano Universiteit van Buenos Aires.
Sindsdien danste hij in talloze
internationale tango-producties en films
met grote namen uit de tango wereld. Zijn
reputatie werd definitief in 1986
gevestigd toen Zotto met zijn vaste
danspartner Milena Plebs de internationale
podia veroverden als sterkoppel in de
beroemde broadway-hit "Tango Argentino".
Ruim vier jaar dansten zij op alle
belangrijke podia ter wereld: de Verenigde
Staten, Canada, Venezuela, Oostenrijk,
Zwitserland, Duitsland, Frankrijk en
Japan. Samen richtten zij hun eigen
tangogezelschap op; Tango por Dos (1988).
Dit ensemble groeide in korte tijd uit tot
de absolute wereldtop, maakte talloze
wereldtournees en bereikte in
Argentinië de status van Tango
legende. Zotto en Plebs traden op in
speelfilms, televisiespecials,
choreografeerden de tango-opera
'María de Buenos Aires' van Astor
Piazzolla en Horacio Ferrer (met Zotto in
de hoofdrol van Gatto) en ontvingen vele
van de onderscheidingen die in hun
vakgebied te vergeven zijn.
De show 'Su Historia' verbeeldt het
creatieve proces van de tango in de
afgelopen 18 jaar. Om de authenticiteit en
de essentie van de Argentijnse tango te
bewaren maakte Miguel Angel Zotto grondig
studie van de geschiedenis en
grootmeesters van de tango afgelopen eeuw.
'Su Historia' is een eerbetoon aan
diezelfde 'maestro's'; hun stemmen en
gezichten zijn te horen en te zien aan het
begin van de show.
De show bestaat uit twee delen; de
eerste acte is een compilatie van
hoogtepunten uit de tangogeschiedenis met
fragmenten van de meeste gedenkwaardige
choreografieën, kostuums en muziek.
De tweede acte is een eerbetoon aan
componist Astor Piazolla en aan
schrijver Horacio Ferrer, die
bekend werd door zijn vondst van nieuwe en
moderne tangochoreografieën. Het
bekendste werk van Astor Piazolla is
"Adios Nonino", het nummer dat hij schreef
na het onverwachts overlijden van zijn
vader. Dit nummer is in Nederland ongekend
populair geworden door de uitvoering van
Carel Kraayenhof tijdens de bruiloft van
Prins Willem Alexander en Maxima.
In deze tweede acte staat de rol van de
bandoneon en de vrouw centraal. De
bandoneon, omdat dit instrument de basis
vormt van het zo kenmerkende tangogeluid
en de rol van de vrouw, omdat zij de 'as'
is van de tango met de schoonheid van haar
vorm en de harmonie van haar beweging.
De cast van 'Tango por Dos' bestaat uit
veertien dansers, twee zangers en het
'Orquesta Tipica' van zes muzikanten die
de dansers live begeleiden op het podium.
Zie speellijst op de agenda
Rock&Roll
Zie
foto
Zie
foto
Niets valt af te dingen van de
professionele kwaliteiten van de dansers
en muzikanten, maar wat daarmee gedaan
werd, vond ik niet erg interessant.
See Chique.
This is also (close to) the chorography
they danced in Amsterdam at a street
corner in the area Jordaan, and that was
the first performance the editor of this
Tango Agenda saw of them.
Rock&Roll-party
Tango&ballet
GalloCiego
Miguel Angel Zotto and unknown lady
dance a funny fast tango
TangoX2
MiViejoPiazzolla
Balada
para un loco
www.tangox2.com/